"Oud blafje"

Bijna elke dag zijn we ergens in een bos te vinden, alwaar we een prettig rondje lopen met z'n 3-en: Chelseigh, Noor en ik. Chelse loopt steevast achteraan. Soms wordt ze jolig en trekt dan een (waardige oude dames-)sprint naar voren om eerst tot mijn oor te springen en dan toch even aan Noor te laten zien dat ze nog wel de baas is, ook al loopt ze het langzaamst van ons drietjes. Zodra ze een andere hond ziet, spreidt (nee, niet spitst, want Chelse heeft niet de meest perfecte Deerhound-oren) ze haar oren, hobbelt erop af en snuft of het wat is. Meestal is het niets en voegt ze zich weer bij mij. Chelse is al een beetje te oud om zich nog erg druk te maken en doet dat alleen in uiterste noodgevallen. Ze blaft ook eigenlijk nooit. Laatst was er echter een hond die tegen haar blafte en toen besloot ze terug te blaffen. Ik vond het zo aandoenlijk! Ze heeft een heel "oud blafje" gekregen. De kracht is er niet meer om een gevaarlijk diep keelgeluid te laten horen. Mij kan het geen bal schelen, ik kon alleen maar trots glimlachen en me diep gelukkig voelen met mijn bijna 9 en een halfjarige Deerhound: Pitlochry's Caya Chelseigh!!