Kekke kiekjes

Oogsten!

Een paar weken geleden zag mijn tuintje er overigens zo uit als op bijgevoegde foto! Ondertussen zitten er al aardig wat porties bieten, bonen, bessen, frambozen en snijbiet in mijn diepvries en natuurlijk in onze buiken. Het is een enorm leuke (en lekkere!) ervaring. Dit weekend mogen mijn dochters de worteltjes eruit trekken en ik kan elke week bloemen afsnijden om thuis op de vaas te zetten. De ui- en aardappeloogst is mager, maar toch eten we er lekker van. Over een poosje kunnen we misschien bloem-, boeren- en spitskool eten van eigen grond. De komende maanden moet de tuin winterklaar gemaakt worden en volgend voorjaar?? Dan beginnen we gewoon weer opnieuw...tsssss.......:-)

"Lekker onbenullig"

Noor gedraagt zich allerminst als een net Deerhound-meisje! Ze is nu 10 maanden en ze slobbert door de modder, plonst in elk water om volledig te gaan zwemmen, rolt in alle viezigheid die ze tegenkomt, verzamelt onze spullen in haar mand (die dan meestal daarna onbruikbaar zijn geworden), graaft in grasmatten, ontsnapt uit hekken, kan niet netjes drinken (na het drinken kun je haar een tiental meters volgen), pikt eten als ze de kans krijgt en gaat rustig op de tafel staan voor meer succes. Met haar krulstaartje - wat niet hoort, maar mij ook geen bal kan schelen - is het net een vies varkentje! Haar charme? Ze lacht de hele dag! Elke meter die ik loop, rent zij wel 10 keer. Ze dendert vrolijk en nieuwsgierig af op alle honden die ze tegenkomt en danst er als een hertje omheen. Haar oren zitten dan binnenstebuiten en ze blijft onvermoeibaar rennen, uitdagen en lachen. Voor mij is Noor het zonnetje in huis. Of, zoals iemand in het bos zei die haar bekeek: ze is "lekker onbenullig"! Op de foto is Noor het voorste hondje en erachter zie je haar zusje E'lynnhe.

"Oud blafje"

Bijna elke dag zijn we ergens in een bos te vinden, alwaar we een prettig rondje lopen met z'n 3-en: Chelseigh, Noor en ik. Chelse loopt steevast achteraan. Soms wordt ze jolig en trekt dan een (waardige oude dames-)sprint naar voren om eerst tot mijn oor te springen en dan toch even aan Noor te laten zien dat ze nog wel de baas is, ook al loopt ze het langzaamst van ons drietjes. Zodra ze een andere hond ziet, spreidt (nee, niet spitst, want Chelse heeft niet de meest perfecte Deerhound-oren) ze haar oren, hobbelt erop af en snuft of het wat is. Meestal is het niets en voegt ze zich weer bij mij. Chelse is al een beetje te oud om zich nog erg druk te maken en doet dat alleen in uiterste noodgevallen. Ze blaft ook eigenlijk nooit. Laatst was er echter een hond die tegen haar blafte en toen besloot ze terug te blaffen. Ik vond het zo aandoenlijk! Ze heeft een heel "oud blafje" gekregen. De kracht is er niet meer om een gevaarlijk diep keelgeluid te laten horen. Mij kan het geen bal schelen, ik kon alleen maar trots glimlachen en me diep gelukkig voelen met mijn bijna 9 en een halfjarige Deerhound: Pitlochry's Caya Chelseigh!!